Na de uitzending op BNR van dinsdag is weer eens duidelijk geworden dat werken met waardebepaling achteraf veel discussie en stof tot nadenken oproept. Een ding is in ieder geval zeker: werken met waardebepaling achteraf is geen must voor iedereen en er zijn branches en werkgebieden waar je het beter niet in kan doen. Werken met waardebepaling achteraf leent zich in ieder geval uitermate goed voor kenniswerkers. Mij wordt regelmatig gevraagd of ook in het bedrijfsleven, bij de grotere opdrachtgevers gewerkt kan worden met waardebepaling achteraf. Het antwoord is volmondig ja. onlangs rondde ik een advies traject af bij Generali Verzekeringen en van de directeur ICT, HRM & Facilitair Bedrijf   ontving ik de volgende reactie op werken met waardebepaling achteraf:

“Beste Nils,

Tsjonge, waardebepaling achteraf. Je doet een oriënterend gesprek met een externe partij en bent toe aan de vraag naar tarieven, komt ie daarmee. De eerst gedachte is natuurlijk die aan een slinkse poging een hogere fee te bewerkstelligen, want welk zichzelf respecterend bedrijf wil te boek staan als krenterig?
Maar goed, alles went, dus maar eens kijken hoe het uitpakt.
Het vaststellen van de eerste “termijn” gebeurt als het ware automatisch op basis van een inschatting van gewerkte uren, gemiddelde prijs voor coaching, afgerond naar boven op een mooi rond getal. Klaar. Makkelijk, maar niet bevredigend.
Daarna de vraag toch anders benaderd. “Wat is het ons waard” werd de leidende factor, met natuurlijk ergens in het achterhoofd nog wel een idee over de harde parameters, maar dan als niet meer dan als een soort van referentie.
Het gekke is, de vraag of ik niet teveel of te weinig betaald heb is niet eens bij me opgekomen, de vraag wat Nils er van vindt ook niet. Zo relaxed.”
Joop Vriesema
Directeur ICT, HRM & Facilitair Bedrijf
Generali verzekeringsgroep nv
Wij beloven niet. Wij verzekeren.

Gisteren in een interview op Bussines News Radio, zat ik ondermeer aan tafel met Tijs Rotmans van the Pricing Company. Het is zijn vak samen met zijn klanten na te denken over prijsstelling, prijsopbouw en waarde van product of dienst. Erg interessant te horen met welke ideeën hij daarover komt. Denk bijvoorbeeld aan het idee dat hij geeft dat je bij zeilboot huur, bij slecht weer en geen wind een deel van je geld terug krijgt.
Goed om in die gesprekken weer eens bevestigd te krijgen waarom voor mij waardebepaling achteraf absoluut de beste vorm is om te doen wat ik doe.

Het hele interview hoor je hier.

Zoals sommigen van jullie waarschijnlijk al weten bouw ik mee aan het project Sevendaysofinspiration. We gaan in zeven dagen tijd Nederland een upgrade geven door het verbinden van sociale overwaarde, kennis ideeën en toegang. Dit doen we op zes gebieden: zorg, onderwijs duurzaamheid, voeding, werk en versimpelen.
In onderstaande video leg ik er meer over uit, helaas liep de video op het eind vast, maar het geeft vast een aardig beeld denk ik.

Nils Roemen over 7 days of Inspiration from Juul Martin on Vimeo.

Zeker in het verlengde van Sevendaysofinspiration waarin onderwijs een van de 6 thema’s is, kom ik regelmatig in contact met inspirerende mensen die met passie onderzoeken hoe ze het onderwijs verder kunnen ontwikkelen. Guido Crolla is daar een van. Wat mij betreft een held, omdat hij durft te proberen en te onderzoeken in plaats van lang vooraf na te denken. omdat hij op pad durft te gaan en zo ontdekt waar dingen verbeterd kunnen worden, wat werkt en wat niet werkt.
Onlangs heeft hij samen met een aantal anderen in eentweetien opgezet. Een experiment om studenten juist buiten de school en in de maatschappij uit te nodigen te leren, te delen en kennis waar te maken. In het filmpje hoor je wat dit allemaal heeft opgeleverd. Wat mij betreft een voorbeeld.

EenTweeTien Documentaire from Jeroen Diks on Vimeo.

We leven in een wereld van overvloed. Helaas ligt er nog te veel op de verkeerde plek onbenut te wezen. Deze onbenutte overvloed noem ik Sociale overwaarde. Om te laten zien dat je door het leggen van nieuwe verbindingen deze overwaarde weer waardevol kunt maken ben ik het overwaarde project begonnen.

Bijna iedereen in Nederland (en ik vraag het regelmatig aan zalen met mensen) heeft wel een stukkie hout in huis slingeren waar hij niks meer aan heeft. Als je die echter allemaal aan elkaar verbindt kun je er een prachtige tafel van maken. Kost geen geld, creëert verbinding en levert waarde op.
Onlangs heb ik samen met hulp uit alle kanten in mijn straat houtjes verzameld.

Wat nu al bleek was dat het niet alleen genoeg hout opleverde om een mooie straat van te maken. Ook leerde ik op een andere manier veel mensen uit mijn straat betere kennen en ontstonden nu al nieuwe verbindingen.

Binnenkort schrijf ik hoe de bouw van de tafel verder is verlopen.
Onze ambitie is dat dit idee op zoveel mogelijk plaatsen herhaald wordt. Het bouwplan zal ik dus ook met jullie delen.

Als je net als ik makkelijker praat dan schrijft, is het heerlijk wanner iemand aanbied je te interviewen over iets waar je mee bezig bent.
Sandra Schouten die onlangs te gast was bij een Durftevragen, bood als waardebepaling achteraf aan een artikel over Durftevragen te schrijven voor het straatjournaal. Met een oplage van 16.000 natuurlijk een super aanbod. Het allerlekkerste vindt ik dat wat mij vaak niet zelf lukt ( mijn gedachten goed op papier krijgen) hierdoor wel lukt. Hieronder lees je het resultaat. Sandra, onwijs bedankt voor je hulp.

Copyrightbeschrijft aan het begin van een boek vaak uitvoerig dat er niks gecopieerd etc mag worden tenzij schriftelijk toegestaan door… bla bla. Zou dan het tegenovergestelde wellicht copywrong zijn. Je mag alles wat je hier leest delen, copiëren en verspreiden en het is tof als je je bron vernoemd.
In dat geval ben ik een groot aanhanger van copywrong. Inmiddels op zoveel manieren ervaren hoe je kan vermenigvuldigen door te delen. Een erg gaaf voorbeeld ondervond ik toen ik onlangs door Wim Kuper van Stichting Dollypop werd uitgenodigd om mee te denken met een van hun initiatieven. Aan het eind van de bijeenkomst zij WIm dat hij nog een verassing voor me had. Uit een grote doos toverde hij een T-shirt en een trui met daarop een beeld van uitspraken die hij van mij had gehoord tijdens een Durftevragen waar Wim bij was.

“whatch me go m*thf*ckrs”
een uitroep die ik regelmatig gebruik als mensen zeggen dat het echt niet kan.

“dead Horse”
Ik heb al een tijd geleden besloten niet meer aan dode paarden te trekken. Als mensen of organisaties zeggen dat het niet kan, geen zin heeft etc, laat ik hen in hun gelijk en richt mijn aandacht op degene die er wel in geloven en het energie willen geven.

Wim is het type die altijd zorgt dat er meer gebeurt als je hem in beweging brengt. Zo kwam hij dus op het idee van een paar van die uitspraken truien en T-shirt te drukken. Dit had ik zelf niet bedacht en zeker niet gerealiseerd. Zie hier door het delen van je ideëen onstaat er meer. Dus voor alle duidelijkheid. Op dit blog en deze post zit nadrukkelijk copywrong: deel, copiëer en verspreid als je dat wilt en het is helemaal tof al je de bron erbij wilt vertellen.

Onlangs schreef ik hier al dat er in Nijmegen een mooi feestje verloren dreigde te gaan en hoe gaaf het zou zijn als dit toch gered kon worden. De petitie die ik daarvoor online zette leverde binnen korte tijd bijna 3000 handtekeningen op. Op allerlei manieren is er hulp gekomen om mee te denken over hoe Habana aan de Waal toch door kan gaan.  Ik weet natuurlijk niet in  hoeverre mijn actie hier een bijdrage aan heeft geleverd, maar inmiddels is het zo dat Habana ook dit jaar weer door zal gaan. Hier lees je het persbericht daarover.

Super leuk dus, iedereen bedankt voor de hulp en van de zomer proosten we erop, op het waalstrand bij Lent.

Het lijkt me fantastisch als iedereen zijn verlanglijst online zet.

Zelf maakte ik daardoor vandaag onderstaande mee:
Al een paar dagen liep ik vol verwachting rond. Reden was dat ik via twitter van twee mensen het volgende bericht kreeg: @frankraterink:  “psst Nils, wil je aub een streep zetten voor het 4de item van je verlanglijstje. Iets met een beamertje…” en van @schrijf_ster: “pssst, het heeft iets te maken met de #durftevragen-gangers van 10 maart in Hilversum …”.

Vandaag was het dan zover van Frank kreeg ik in Utrecht een beamer ter grootte van een mobiele telefoon overhandigd. De groep die op 10 maart de Durftevragen bijwoonde heeft de handen ineen geslagen en mijn wishlist bekeken.  Samen hebben ze dit schitterende kado als waardebepaling achteraf voor mij georganiseerd.

Ontzettend gaaf dat ze hier zo  voor gezorgd hebben. Het toont eens temeer aan de verbinding het mogelijk maakt wensen in vervulling te laten gaan. Echt prachtig. Dank jullie wel.

En dit is hem dan: